بجاست در اينجا چكامه‌اى را كه علم الهدى ، فرزند فيض ، به سال 1071 ه . ق . قلمى كرده و در آن به نام شمارى از آثار پدر بزرگوارش گوشهء چشم داشته و ثناى وافر او گفته ، بياوريم : علم اليقين كه مفخرِ دانشوران بود * افتاده است از نظر اعتبار فيض عين اليقين ، محجّهء بيضاى دانشش * كار كسى شبيه نباشد به كار فيض يك جرعه از شراب طهورش اگر كشى * آگاه مىشوى ز دل هوشيار فيض منهاج اوست معتصمى در سلوك راه * وافى كه راست مىبردت تا ديار فيض هر نكته از براى نجاتت سفينه‌ايست * غافل مباش از سخن آبدار فيض انوارِ حكمت از كلماتِ طريفه‌اش * پيدا چو نورِ دانشِ خورشيدسارِ فيض نقد اصول و حق مبين ، نخبهء علوم * پروردهء نعيم دل بىغبار فيض دامن پُر از لئالىِ مكنونه مىكند * صاحب‌دلى كه يابد جا در جوار فيض گر دست كس رسد به اصول اصيله‌اش * بيند ره نجات ز يمن منار فيض شوق كمال عشق كسى را كه در سراست * اطوار فيض گو طلب از كردگار فيض